Ethics in Science and Technology

fa تاثیر آموزش مهارت‌های هوش اخلاقی بر مسئولیت‌پذیری و قانونمندی در کودکان دارای اختلال نافرمانی مقابله‌ای The Effect of Moral Intelligence Skills Training on Responsibility and Lawfulness in Children with Oppositional Defiant Disorder تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">زمینه: از آنجا که مهارت‌های هوش اخلاقی می‌توانند به کودکان کمک کنند تا مسئولیت رفتارهای خود را بپذیرند و هنجارهای اجتماعی را رعایت کنند، این پژوهش به بررسی تأثیر آموزش این مهارت‌ها بر مسئولیت‌پذیری و قانونمندی در کودکان دارای اختلال نافرمانی مقابله‌ای پرداخته است. روش: پژوهش حاضر نیمه-آزمایشی از نوع پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان دوره دوم ابتدایی شهر گرگان بود که از بین آنها، تعداد 40 نفر که دارای اختلال نافرمانی مقابله‌ای بودند به روش در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 20 نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه مسئولیت‌پذیری و قانونمندی علیپور و جلالی فراهانی (1385) و پروتکل آموزش مهارت‌های هوش اخلاقی علی اکبری و همکاران (1393) بود. گروه آزمایش طی 7 جلسه تحت آموزش مهارت‌های هوش اخلاقی قرار گرفت و سپس از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. در نهایت داده‌ها به روش کوواریانس چند متغیره تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج آزمون‌های شاپیرو-ویلک، لون و ام-باکس نشان داد که تمامی پیش‌فرض‌های تحلیل کوواریانس رعایت شده است. نتایج تحلیل کوواریانس چند متغیره نشان داد تفاوت میانگین نمرات مسئولیت‌پذیری و قانونمندی بعد از آموزش مهارت‌های هوش اخلاقی در مقایسه با گروه کنترل معنادار است (01/0P<)؛ به‌طوری که آموزش مهارت‌های هوش اخلاقی باعث افزایش مسئولیت‌پذیری و قانونمندی شد. نتیجه‌گیری: آموزش مهارت‌های هوش اخلاقی با تأکید بر تجربیات اخلاقی عملی، مانند درک پیامدهای رفتار، همدلی، و تقویت حس مسئولیت، می‌تواند به‌طور معناداری موجب افزایش مسئولیت‌پذیری و تقویت قانونمندی در کودکان مبتلا به اختلال نافرمانی مقابله‌ای شود.</div>   <div style="text-align: justify;">Background: Since moral intelligence skills can help children accept responsibility for their behaviors and adhere to social norms. This study examined the effect of teaching these skills on responsibility and lawfulness in children with oppositional defiant disorder. Method: The present study was a pre-test-post-test semi-experiment with a control group. The statistical population included second-grade elementary school students in Gorgan, from whom 40 students with oppositional defiant disorder were selected by convenience sampling and randomly assigned to two experimental and control groups of 20 students. The instruments used included the Responsibility and Lawfulness Questionnaire (Alipour & Jalali Farahani, 2006) and the Moral Intelligence Skills Training Protocol (Aliakbari et al, 2014). The experimental group underwent moral intelligence skills training for 7 sessions, and then a post-test was administered to both groups. Finally, the data were analyzed using multivariate analysis of covariance. Results: The results of the Shapiro-Wilk, Levene, and M-Box tests showed that all the assumptions of the analysis of covariance were met. The results of multivariate covariance analysis showed that the difference in mean scores of responsibilities and lawfulness after moral intelligence skills training compared to the control group was significant (P<0.01); so that moral intelligence skills training increased responsibility and lawfulness. Conclusion: Moral intelligence skills training with an emphasis on practical moral experiences, such as understanding the consequences of behavior, empathy, and fostering a sense of responsibility, can significantly increase responsibility and strengthen lawfulness in children with oppositional defiant disorder. </div> آموزش مهارت‌های هوش اخلاقی, قانونمندی, مسئولیت‌پذیری, اختلال نافرمانی مقابله‌ای Training in Moral Intelligence Skills, Lawfulness, Responsibility, Oppositional Defiant Disorder 122 130 http://ethicsjournal.ir/browse.php?a_code=A-10-3320-1&slc_lang=fa&sid=1 Abolghasem Yaghoobi ابوالقاسم یعقوبی yaghoobi@basu.ac.ir 100319475328460013754 100319475328460013754 Yes Department of Psychology, Faculty of Economic and Social Sciences, Bu-Ali Sina University, Hamadan, Iran. گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. Zeinab Ghorbany زینب قربانی zeynab.ghorbany72@gmil.com 100319475328460013755 100319475328460013755 No Ph.D. Student in Psychology, Faculty of Economic and Social Sciences, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran. دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران Mohammad Reza Roshanaei محمدرضا روشنائی m.roshanaei@eco.basu.ac.ir 100319475328460013756 100319475328460013756 No Ph.D. Student in Psychology, Faculty of Economic and Social Sciences, Bu-Ali Sina University, Hamedan, Iran. دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. Mohammad Reza Zoghi Paydar محمدرضا ذوقی پایدار m.r.zoghipaidar@basu.ac.ir 100319475328460013757 100319475328460013757 No Department of Psychology, Faculty of Economic and Social Sciences, Bu-Ali Sina University, Hamadan, Iran. گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران