Ethics in Science and Technology

fa جایگاه فلسفۀ ستایش و ستایشگری در خلق انتقادات اخلاقی و اجتماعی در کلیات سعدی و دیوان خواجوی کرمانی Position of Philosophy of Eulogy & Plaudit in Creating Ethical, Social Critiques in the Complete Works of Saadi and Khajooye Kermani’s Divan تخصصي Special پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">زمینه: در ادبیاتِ گذشته ایران رسم بر آن بود که برخی شاعران کلام خود را در خدمت توصیف و تمجید شاهان و صاحبان قدرت قرار میدادند و در پاسخ با انواعِ عطایا و ملاطفات که صله نام داشت موردِ نوازش قرار میگرفتند. اما در این میان گاه در کلام برخی سخنوران مداحی و ستایشگری از مسیر معمول خود خارج میگردید و شاعر با کمک آن ضمن به دست آوردن دل ممدوح با انتقاد و اعتراض بر رفتارهای غیرمعمول او و محیط اطرافش نیز میتاخت. پژوهش حاضر به روش توصیفی ـ تحلیلی و با هدف مقایسه و بررسی ستایش و ستایشگری در خلق مضامین اخلاقی ـ اعتراضی در کلیات سعدی و دیوان خواجوی کرمانی انجام شده است. مدایح سعدی محدود است و او این شیوهی کلامی را بستر مناسبی برای مبارزه با بیعدالتی در رسیدن به جامعهی آرمانی دلخواه خود میداند اما مدحهای فراوان خواجو، عموماً ادامهی همان شیوهی رایج ستایشگری با کارکرد سنتی در ادب گذشته ایران یعنی خوشنودی صاحبان قدرت است. نتیجه گیری: شیخ اجل به سبب استقلال اندیشه و اعتقاد به ارزشها، ستایشگری را فرصت خوبی برای بیانِ اعتراضاتِ روشنِ اخلاقی، اجتماعی، تربیتی و حتی سیاسی قرار میدهد حال آنکه خواجو به سبب نیاز مادی و  محروم بودن از جایگاه اجتماعی خاص ـ در مقایسه با سعدی ـ  هم مدایح اغراق آمیزتری دارد و هم به همان اندازه اعتراضات و نقدهایش در بیشترِ موارد به علت عدمِ دریافتِ این هدایا با چاشنی از توهین همراه است و جنبهی غیراخلاقی ـ هجو ـ و غیراجتماعی به خود میگیرد.</div>     <div style="text-align: justify;">Background: In the past literature of Iran, it was believed that some of the poets used their words to describe praise and plaudit of the kings and authorities and in response the poets received a variety of donation and rewards that were called munificence. But sometimes, in the words of some eloquents, admiration and eulogy went further than their usual way, and the poet reacted with critic and protest toward unusual behavior and its surrounding and also paid the attention of the praised.The present study is compared and examined eulogy and laudatory in creating ethical – protesting contents in Complete Works of Saadi and Khajooye Kermani’s Divan by descriptive – analytic method. Saadi’s eulogy was limit and he considered this verbal method as a suitable substrate for struggling with injustice in reaching his ideal society. But a lot of Khajoo’s eulogy was the continuation of the common method of eulogy with traditional function in the past literacy of Iranian i.e the pleasure of authorities. Conclusion: Due to the independence thought and believe in values, Saadi ( Sheikh- e-Ajal) considered eulogy as a good opportunity for expressing clear ethical, social, educational and political objections while in comparison with Saadi, Khajoo had more exaggerated eulogy because of material needs and deprivation from a special social position and equally his objections and critique in most cases were contained indignity because of the lack of receiving these rewards and hence it had non-ethical, satire and unsocial aspects.    </div>     انتقاد و اخلاق, دیوان اشعار خواجو, کلیات سعدی, مدح و ستایش Ethics and critique, Khajooye Kermani’s Divan, Complete works of Saadi, Admiration 15 21 http://ethicsjournal.ir/browse.php?a_code=A-10-1-225&slc_lang=fa&sid=1 حسین صفری نژاد 10031947532846004291 10031947532846004291 No علی اصغر حلبی 10031947532846004292 10031947532846004292 Yes