1- دانشجوی دکتری ،گروه مدیریت گردشگری ، دانشکده گردشگری ،دانشگاه علم و فرهنگ،تهران ،ایران. 2- گروه اقتصاد گردشگری، دانشکده گردشگری، دانشگاه علم و فرهنگ،تهران،ایران. ، hassani@usc.ac.ir 3- گروه اقتصاد، دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
چکیده: (896 مشاهده)
زمینه: صنعت گردشگری بهعنوان یکی از بخشهای پیشران اقتصاد خدمات، میتواند در تنوعبخشی به ساختار اقتصادی و تقویت رشد اقتصادی نقشآفرین باشد. با این حال، پایداری این نقش وابسته به ملاحظات زیستمحیطی و اجتماعی است. هدف پژوهش حاضر، تحلیل رابطه پویا میان صنعت توریسم و رشد اقتصادی ایران در چارچوب زمان–فرکانس و بررسی پیامدهای اخلاقی توسعه این صنعت طی دوره 1380–1402 است. روش: این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از حیث روش، تحلیلی–تجربی مبتنی بر دادههای سری زمانی کلان اقتصاد ایران است. جامعه آماری شامل کل اقتصاد ایران در دوره زمانی 1380–1402 بوده و به دلیل استفاده از دادههای ثانویه سالانه، نمونهگیری بهصورت سرشماری کامل انجام شده است. ابزار گردآوری دادهها، آمارهای رسمی داخلی و بینالمللی مرتبط با تولید ناخالص داخلی، شاخصهای گردشگری، انتشارCO₂و ضریب جینی است. برای تحلیل دادهها از تبدیل موجک پیوسته، همبستگی موجکی و تحلیل اختلاف فاز استفاده شد و پردازشها در محیط نرمافزارMATLABانجام گرفت. یافتهها: نتایج نشان داد رابطه گردشگری و رشد اقتصادی در افقهای میانمدت و بلندمدت معنادار است و علیت عمدتاً از گردشگری به رشد اقتصادی برقرار میباشد، در حالیکه در کوتاهمدت رابطه پایدار مشاهده نشد. همچنین در برخی دورهها رشد گردشگری همزمان با افزایش فشار زیستمحیطی و نابرابری درآمدی بوده است. نتیجهگیری:یافتهها ضمن حمایت مشروط از فرضیه رشد مبتنی بر گردشگری، بر ضرورت سیاستگذاری اخلاقمحور و توجه همزمان به پایداری زیستمحیطی و عدالت اجتماعی در توسعه صنعت توریسم تأکید دارد.
